ลูกในสายตาพ่อแม่...และพ่อแม่ในสายตาลูก

วันนี้ได้คุยกับน้องที่ทำงาน  เค้าแต่งงานแล้ว แต่ยังไม่มีลูก  และได้ข้อคิดจากเขาคือ เขาบอกว่า
พ่อแฟนบอกว่า “เราจะรู้ว่าพ่อรักเราแค่ไหน ก็ตอนที่เรามีลูกแล้วนั่นแหละ”  

ใช่เลย เราไม่มีทางรู้เลยว่าความรักของพ่อแม่ มันเป็นอย่างไร  เพราะมันเป็นแค่ลมปากที่เปล่งเสียงว่า
“พ่อรักลูกนะ  แม่รักลูกนะ”

ลูก(หลายคน)อาจจะบอก(ในใจตัวเอง) ว่า “ฮื่อ ! รู้แล้วว่ารัก  ก็งั้นๆแหละ  วุ่นวายกับเราอีกต่างหาก 
เราขอไปโน่นก็ไม่ให้ไป  เราขอนี่ก็ไม่ให้ นี่มันเป็นความรักแบบไหนกันแน่นะ มีแต่ขัดขวาง 
รำคาญสุดๆเลย เมื่อไรที่มีโอกาส เราจะหนีไปอยู่ไกลๆเลย คอยดู”

เรานั้นเห็นด้วยกับคำพูดของพ่อแฟนน้องเค้ามากเลย  ในครอบครัวที่อยู่กันด้วยความรัก เมื่อพ่อรู้ว่าแม่ตั้งท้อง
ทั้งพ่อทั้งแม่ จะมีความสุขมาก พ่อเฝ้าแต่ดูแลเอาใจใส่แม่ ทั้งการกินการอยู่  ตามใจสารพัดที่จะทำเพื่อ
ให้ลูกเกิดมาสมบูรณ์ที่สุด อาจจะฉลาดที่สุด(ในสายตาพ่อแม่)ด้วย 

พอลูกเกิดมาพ่อแม่ก็จะเฝ้าแต่บอกว่า “ลูกเราดูดีที่สุด น่ารักที่สุด  ดูซิยิ้มแล้ว...ยิ้มที่สวยที่สุด”

ถ้าเราเป็นคนอื่นที่เฝ้ามองดูภาพแบบนี้ เราอาจจะคิดว่า “โธ่เอ๊ย! เด็กคนนี้ไม่เห็นน่ารักตรงไหนเลย
เห่อกันอยู่ได้”

จะเห็นว่าในสายตาพ่อแม่  "ลูกเราสวยที่สุด  ลูกเราหล่อที่สุด ลูกเราดีที่สุด "

 เมื่อตอนที่ลูกหัดพูด พ่อและแม่ก็จะเฝ้าสอนให้ลูกพูดแต่คำดีๆเพราะๆ มีครับ มีค่ะ ท้ายคำเสมอ
  และเฝ้าสอนให้ลูกพูดคำต่างๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยไม่แสดงทีท่าว่าเบื่อหน่ายเลยแม้แต่น้อย
(แต่พอลูกโตขึ้นไม่รู้ว่าคำที่ไพเราะ และดีๆเหล่านี้หายไปไหนหมดนะ)  

แม้ยามที่พ่อ แม่ กลับจากทำงานตอนเย็นด้วยความเหน็ดเหนื่อย เมื่อเข้าบ้าน ได้ยินเสียงเรียก
‘...พ่อขา.. แม่ขา’
ไอ้ที่เหนื่อยสายตัวแทบขาด ก็เหมือนกับหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง ....นี่คือความรักของพ่อแม่
ที่ลูกไม่มีวันรู้ (ก็เพราะลูกยังไม่รู้สานี่นา) ลูกรู้แต่ว่า ‘พ่อแม่นี่ อะไรกันนักหนา  ยุ่งกับเราเสียจริงๆ
... ตูละเบื่อ’